Helaas… Tom Coronel - 20 jaar op de limiet is niet meer verkrijgbaar

productinformatie Tom Coronel - 20 jaar op de limiet

Fragment 1, uit het hoofdstuk ‘De Start’
“Ik had geen keus”, glimlacht Tom Coronel als hem wordt gevraagd hoe hij in de autosport terecht is gekomen. Zijn familie leefde om te racen. “Hard gaan met auto’s, daar ging het om. Het begon er al mee dat mijn tweelingbroer en ik naar een automerk werden vernoemd, Tim Alfa en Tom Romeo. Mijn opa deed aan motorracen. Bertus van Hamersveld. Hij is degene uit Oerend Hard van Normaal: ‘Bertus op zijn Norton en Tinus op zijn BSA’. Na een ongeluk op Zandvoort moest een van zijn benen worden geamputeerd. Het houten been dat hij als vervanging kreeg hangt aan het plafond van onze indoorkartbaan in Huizen.”

Fragment 2, uit het hoofdstuk ‘Formule Ford’
Zijn formuledebuut maakte hij in 1992 bij Geva Racing van Gert Valkenburg. Des Coronels verliep dat niet zonder enige commotie. De Formule Ford-goeroe kan zich Coronels ‘gesnuffel aan formulewagens’ nog goed herinneren. Als een soort privé-sponsoring avant la lettre mocht Tom in een Peugeotje 205 rijden van Mart van de Sloot, de vader van de racende Sandra. Zelf had hij een autoradio met CD-speler gekocht om die weer te verkopen om een accu voor de race op Zolder aan te schaffen. “Maar laat hij die nu vlak voor de kwalificatie uit zijn klauwen vallen! Die accu leek het nog te doen, maar er zat wel sluiting in. Met een stekkertje van de hulpstarter aan de zijkant wisten we het te fiksen. De accu op zijn schoot gelegd en zo reed Tom de baan op. Hilarisch,” vult Valkenburg de talloze anekdotes over Tom aan.

Fragment 3, uit het ‘Voorwoord
(Vriend en F1-coureur Pedro de la Rosa over zijn tijd met Tom in Japan)
We trokken privé veel met elkaar op. Met als belangrijk verschil dat Tom altijd maar doorging. Zijn leven was, en is, één grote race. Altijd maar gaan, gaan, gaan. Ik kon zijn tempo niet volgen. Ik moet af en toe wat rust nemen, hij niet. Ik kan me herinneren dat we waren gaan stappen in Tokio. Om zes uur ’s ochtends realiseerde Tom zich dat hij ’s middags om één uur moest testen op Fuji. We sprongen gelijk in de auto en reden naar het circuit. Tom pakte een wekker en een handdoek uit de auto. We gingen nog snel even slapen. In een zanderig perkje op de begraafplaats naast het circuit. Tom had de wekker gezet op kwart voor een: vijftien minuten voordat hij moest rijden. Hij stond op, ging naar het team, reed de snelste ronde van de dag en kwam terug. Ik zou in de eerste bocht zijn gecrasht. Ik kon zoiets niet. Tom is onder alle omstandigheden gelijk snel. Ook bij zijn Formule 1-test.

Fragment 4, uit het hoofdstuk ‘Anderen over Tom’
(Coo Dijkman, één van de twee auteurs, over zijn ervaringen met Tom)
“Gek doen mag nog steeds van Paulien, moet zelfs van haar want dat hoort bij hem, zegt ze. Zoals die keer dat ze voor een Arabisch feest bij Toine Hezemans waren uitgenodigd. De twee kwamen niet in een Porsche, Bentley of Maserati aanrijden, maar maakten hun entree gezeten op een kameel die Tom even bij een dierentuin had gehuurd. Uiteraard was Tom ‘dressed for the occasion’, voorzien van allerlei glinsteringen aan de vingers. Daar wilde een fotograaf wel een mooie foto van maken. Tom toonde beide handen, de fotograaf zoomde daarop in maar had niet in de gaten dat Tom intussen ook zijn middelste been uit zijn broek had gehaald. De foto verscheen later op de website van het feest en niemand had in de gaten dat Tom weer op pole (paal) had gestaan. Wie houdt er niet van hem als hij zo’n geintje uithaalt? Prima kerel en hij kan nog hard racen ook. Het was mij een genoegen om twintig jaar met hem op de limiet mee te liften.”

- titel: Tom Coronel - 20 jaar op de limiet

- auteurs: Coo Dijkman en Rick Winkelman